moknę

pada deszcz ciężkie krople roszą ziemię krople purpurą malowane mokre sumienia moknę na suszarce uczucia zsychają się kruche jak wióry dusza blaskiem razi oczęta zapłakane pomiędzy sierotami przepełnione brzuchy nienawiścią do wszystkiego co dobre na scenie mówią o kremacji wspomnień pada deszcz ciężkie krople niech zostanie chwilę z nami moknę