nie będę tłumaczył

życie jest lasem porośniętym cierniami jak pola walki minami jaki gąszcz przeciskam się kaleczę dłonie pełno drzew jak ludzi ze spuszczonym wzrokiem opadają liście lekko jak łzy moczą ziemię zmieszane z krwią i kroplami rosy jak błoto oblepiają myśli skleją sufity pod czaszką w mózgu słowa mieszają się z chemią nie mam szans brak czasu by zacząć się bać niesiony powiewem słodkiej nadziei na przyjaźń zgłębiam marzenia letniej bryzy skąpany w falach kłamstwa brnę przez strumienie leśnej cierni kaleczę twarz nie będę tłumaczył sam nie wiem skąd tu się wziąłem jaki cel narodzin jaki Bóg ma plan jestem ja ze swoim jestestwem