nie mam dokąd się udać

idę wąskim korytarzem szerokim na metr rozpycham się łokciami w przestworzach jak ptak ból stawów ból z nami idę szeroką drogą przede mną świat wielki jak mały ja pytam się ludzi -co z nami? widzę smutek kolejnych dni -żyjemy mimo wad -brakuje czegoś wielkiego -ktoś opuścił nas -mimo naszych nieszczerych słów za późno już by modlić się do nieba bram nadszedł czas zaciska nas pętla duszę się widzę zepsuty świat oddycham nieświeżym powietrzem brakuje słów zalepiam prawdę z półsłów by Bóg wysłuchać mógł naszych próśb mimo wad widziałem lepszy świat byłem mały nie rozumiałem wtedy Bóg słuchał mnie prowadził po krawędzi jednej ze stron wiedziałem i wiem że starą duszę mam odejdę wcześniej czy później nie wiem sam co wam podarować na szczęście