nocą

przed zmrokiem gdy ciemności przenikają smutek w oczach szary beton wielkich miast bez uśmiechu za rogiem czyha strach jestem niewolnikiem uciekam przed nieznanym od reala oderwany naciągam bluzę na suche kości białe od wybielacza wciąganego nosem w kapturze słuchawki zamkniętym świecie nagranych płyt włóczę się całą noc spotykam się czasem z rozmową z tobą czym mnie dziś zaskoczysz potykam się o ludzkie troski ulice latarnie mówią do mnie kolejne epizody zatrzasnę drzwi przekręcam klucz układam w fotel słabe kości na stole popielniczka słabe światło po obłokach dymu kroczy zgaszony dniem nabieram mocy każdy łyk osłabia drżące ręce wyjrzałem przez judasz zobaczyłem powiem innym razem