o kacapach śmiało

roztrzaskane czaszki z nich białe mózgi oczy wydziobane przez czarne kruki idziemy po zwycięstwo w nas siła męstwo w palce pióra pisać o bohaterach wiersze dudnienie butów z pieśnią na ustach kroczą poeci po wszystkich portalach nadchodzi fala nadchodzi pora walki z pismakiem polegniesz po pierwszym wersie zmierz się z niedolą śmiercią przypadkową ludzie ludziom zgotowali piekło miedzy swymi żołnierze bohaterzy żołnierze mordercy w głowie się nie mieści od złych wieści idą dzieci idą kobiety starcy co raz bardziej słabsi świat się gapi powtarza to straszne wielka szkoda nie robi nic bądź bardzo mało zarobić by się zdało wychodzę z siebie wychodzę na ulicę i krzyczę dość tych zbrodni dość potwornej wojny patrzę się z boku niedowierzam jak z człowieka można zrobić takie zwierzę idzie i zabija morduje gwałci i się dobrze bawi