obłuda

moje życie to trzysta sześćdziesiąt pięć dni w roku czas zatacza koło bezlitośnie chłoszcze nas świat otacza myśli jak gmach szklanej instytucji praca dom znaki i nakazy prezydent otrzyma nagrodę Nobla za humanitarne zakończenie wojny sztandar na maszcie łopocze nieznośnie jak dla mnie za wysoko zamykam oczy gdzie ja jestem chyba śnię rok za rokiem krok w krok stukot kół pociągu ciągną ludzie do nierządu do nałogu prosto na gehenny dno idąc na przeciw w masce Zorro za tych co po tamtej stronie cisza smutek po kłopocie zamilkli nie mów nic ani słowa to jest właściwa droga wypełniony mózg półprawdami poukładamy by odejść w nieznane