odszukać siebie

przez cały czas szukam siebie na krześle przy stole nie ma mnie za oknem z deszczem nie tańczę uwięziony we własnej wyobraźni autyzm zamyka oczy w zakłamanym świeci jestem wariatem płyną myśli strumieniami mózg tego nie wytrzyma piszę widzę skrzywione obrazy wygiętych ludzi szare noce dni bez sensu by tu być odchodzę w głębie ciszy zanurzam marzenia w spokoju istnienia zniewolony proszek na zwątpienie mój psychiatra nie wie co się wokół mnie dzieje droga jak każda usiana krzyżami stawiam kolejny dla siebie stąpam po grząskim gruncie mózgu