oni każą nam zapłacić

po ulicy płynie życie idę do przodu mijam szczęśliwych ludzi tłum w nim sam z uśmiechem witam szefa mimo że on niemiły częstuje gniewem choć nie powinien szczęście nie wymaga pielęgnowania przychodzi czasem bywa w snach we łzach po bólu w przejściach na plaży w domach rozpacz nie liczy się trosk nie zliczę skąd wziąć sił by żyć bez zamartwiania gdy życie zabija z każdym kolejnym dniem starzeje się świat człowiek nie mądrzeje odpływam w dal niezmierzony bezkres myśli czas wspomnień cofa niepotrzebnie wstecz wszystko co ziemskie nasze oni każą nam zapłacić nierówność podły sposób rozumienia nie znam sposobu by odszukać prawdę