wyrzeźbił go świat
z twardego drewna
Pinokio stał się kukiełką
jak marmur piękną
napełniony życiem
żył każdym dniem
poranka oddech budził ze snu
był lekiem na małe zło
56 odsłon
Komentarze (1)
Zaloguj się, aby dodać komentarz.
Bardzo ciekawy wiersz... Można go interpretować na różne sposoby... Ja wychowałam się na baśniach, teraz tamta wrażliwość zastąpiły mi mity; nadal mam jednak w sobie dużo z dziecka! A ,, Pinokio? Tak, do dziś pamiętam wzruszenie , jakie dostarczała mi ta opowieść... Rzeczywiście- był lekiem na ,, małe zło...) Pozdrawiam serdecznie!