Pociąg Złamanych Serc

w Summer Place gdzie na miłość kolej stare duże zegary odmierzają miłość na czas i kilogramy ławki szare nieodmalowane szary beton zdeptany przez podróżnych tłumy w nich szczęścia małe i wielkie w poszukiwaniu miłości wpadamy na siebie syf unosi się na podkładach kolejowych papierki pety wszystko co zużyte nawet ja ujrzałem ciebie niebieski aniele wątpiłem w szczęście myliłem się zagadam pomyślałem ułożyło się dobrze parę słów zmieniło podróż pełną róż do gwiazd pomiędzy tym co pomieści miłość brakowało czegoś więcej nie tylko czynności w tą i z powrotem wypowiem się potem było dobrze nawet za dobrze przygoda obróciła się w nicość osiągnąłem dno beznadziejne szczęście nie wierzę już żadnej kobiecie kobiece serce zapomina jest im z nieprawdą bardzo zręcznie my mali wykorzystani pamiętamy