pożarty przez samotność

w pokoju na kwadracie w cieniu czterech ścian łypie mdłe światło starej lampy gdyby tak umiała mówić o ile spraw byłbyś mądrzejszy stare pudło gra kilka strun on czeka sam posiwiałe życie oblane potem rękawem starej koszuli z darów wyciera łzy jak tak można żyć w oparciu o własne ego uczy się słuchać drugiej osoby ona kocha on stacza się na próg podłogę w dłoni szkło pękło jak serce kilka lat temu kilka ulic dalej pożera go samotność brak ciepła dłoni narzeczonej pędzi miastem niczym wiatr dotyka murów w kieszeniach głód ból ściska słabe ścianki żołądka pozamiatany wplątany w nałogi ofiara od życia po alkoholu oddaje pokłon swym bogom nikt nie pamięta że taki poety los salony najgorzej obskurny bar