przez życie idę

jesteś jak czysta kropla rosy na końcu liścia spadniesz nim powiem kocham cię sztuką jest wtopić się w tłumu okrzyki idę drogą przez łąki przez życie szukam siebie by odnaleźć cię na końcu języka chodzę błądzę pytam nikt nie podpowie gdzie zapukać jakie otworzyć drzwi jesteś mgłą może rosą na policzku przez noc przez łzy wyciągam do ciebie dłoń