robak

nazywaj mnie robakiem którego rybak nawleka na haczyk kim jest człowiek w nas od dziecka niszczą miłość w nas kłamstwem żywią wycierając łzy każą nieść sztandary bić pokłony uczą nas się bać kolory nienawidzić bez rozróżniania barw sensu słów fałszywi bogowie ze skały Ziemi pałace zła oszklone chowają się w nich uczą jak żyć manipulują emocjami kontrola uczuć przez słuch przez wzrok zbędne obrazy a jednak im wierzymy grzech zaszczepiony a nam chce się żyć nie potrzebuje nic prócz matczynych słów ciepłych twoich dłoni gdy sami rozbieramy na czynniki noc smutne to że tutaj nie można żyć