samotność

niegdyś nie wiedziałem że cisza boli zaciśnięte usta słowa na uwięzi przecież tyle do powiedzenia łokciami mierzę przestrzeń między oknem a starym fotelem na szybie łza niebo też samo sobie czasem zagrzmi rozświetli mrok błyskawicą na wargach od alkoholu opuchniętych zimno cieszę się chwilą w amoku przez ułamki wyrwane siłą często łzy goszczę na brudnym policzku czasem przyjdzie komornik mnie odwiedzić zabiera wszystko co mu pod rękę innym listonosz z wiadomością niekoniecznie ważną nade mną myśli jak plac na łysinie jasny z pustego nawet żydowski król nie naleje