samotny wilk

biec z szarością dnia ciągle pod wiatr z zapachem bezkresu na oczach przykryty sen zbłąkany deszcz moczy kawał ziemi z głodu ściska w środku nikt nie wie jak źle samemu jak statek w szkwale z poszarpanym białym żaglem mam nadzieję zimno przenika samotni wędrówkę wnikam do wewnątrz do środka zwijam się niebity przybity do miedzy wzdycham późna noc dreszcze pod sierścią księżyc skrobie list w mym oku brak słów więc wyję do nieba mroźna noc twarda kość idą myśliwi nagonka trwa terkotki bębnów szał instynkt nakazuje uciekać słychać w oddali psy zwierzyną się stałem bez wyboru uciekam z nocą w ciemny las uchroni mnie bór skradam się do innych braci samotnych wilków ostrzeżenie dać i usnąć świtem wyruszyć w podróż życia