spiętrzyły się schody

na stosie marzeń z pełną głową pędzą myśli niepokonane rozważam nad każdą wybieram najzdrowsze z gitarą na plecach w plecaku słowa ubrane w małe sweterki na ustach ciągle wiosna choć zimnem ciągną nagie poranki za drzwiami nie wiem kogo spotkamy mało w kieszeniach sary ale wystarczy na zabawę do siódmej nad ranem spiętrzony trochę za nerwowy niepotrzebnie świtem blednie nad stawem dalej czekają schody wspinam się na wyżyny zielonej koniczyny na niebie jakoś jesienno puszczam nie udane dni w niepamięć nadszedł czas by od życia brać