stary człowiek

siadał przy ognisku na starym pieńku dębowym grał wiatr on przykładał do ust grał na harmonijce myśli gnał do nieba śpiewał że dożyje dni pełnych słonecznych słoneczników w ogrodzie u babci nocy nabrzmiałych od piękna ciemnych krajobrazów pełnego gwiazd jasnych jak pieśni grajka na rogu ulicy pod ciężarem księżyca horyzont zaciska pięści słuchałem opowieści śpiewałem o życiu płynąłem z piosenką całą noc ciemną rozmowy rozjaśnił świtaniem dzień wielki przeprawić się trzeba przez mostek na rzeką wąskim aniołowie słysząc opowieści zeszli na ziemię usiadły między nami piją wino przy zabawie jak dobrze jakże łaskawie zrobiłem jeszcze po zbożowej kawie z mlekiem uciekał czas pomiędzy palcami usnąłem szybko z myślą w głowie jutro wszystko przywołam chwalmy boga i wszystko co żyje on z nami słuchał podpowiadał by ścieżki były niekręte a szerokie jak oczy na pustyni stary człowiek stary duchem młody wesoły łagodny głos mnie uspokoił