to się nie powtórzy

mijają lata zaprzeszłych dni wracam do stron gdzie dom w rodzinnym ogrodzie samotnych stronach porośnięty zewsząd dookoła życie pokona człowieka popłynie dalej rzeka po nas tylko pył i proch zasypiam nie ma ciebie w moich ramionach tęsknię konam szlocham czekolada nie pomaga wiatr stuka po okiennicach zimno w czterech ścianach jakby czegoś ciągle było mało dawniej głośno się śmiało przy dobrej pogodzie przy rozmowie bratnich dusz wołam nikt nie wysłucha echo odpowiada głucho niech trwa sen noc nie przeminie za horyzontem niebo wesołe miasteczko w którym tonie cały mały świat nie odkopiesz emocji nie zatrzymasz chwili