w ciszy

otulony płaszczem i pyłem kosmicznym zanurzam się w ciszę która trwa zbyt krótko w poszukiwaniu spokoju odnajduję w środku przestrzeń między ciałem a duchem rozum podpowiada co jest dobre karmię ciało chlebem i wodą ducha napełniam modlitwą nie mogę się uwolnić mimo że podążam drogą prawdy ciągle wędruję w poszukiwaniu ludzi podobnych do mnie i nie znajduję rozmowa napełnia na chwilę serce odwagą słabnę w raz z nocy cieniem czuję głębię ciszy myśli burza po niej słońce niebo w tęczy