w miejscu stoję

ziemia krąży świat napędza spokojnie w miejscu stoję twarz z każdym rokiem starsza parę zmarszczek żona kremem z Avonu wygładza gdy życie zapuka do okien rozsuń zasłony nienakarmiony ugość szczęście daj wody zaproś do wspólnej rozmowy choć piękne ginie za horyzontem by żyć w chaosie istnienia wszystko ustawione my owieczki młode słuchamy prowadzi na pola lub suche trawy zachodni wiatr spogląda deszczem siecze ugory zielone pastwiska pełne koni jeszcze ten kwiat na jabłoniach wiosna budzi życie idziemy pod ramię gdy usypiam ono czuwa jak matka głodni upojeni oczy szeroko świat niedozwolony świat głęboki toniemy jak atlanci w bezkresnej przestrzeni