w okupacji trwam twarzą w dół

nie żyję w spokojnym kraju mieszkam na polu minowym dookoła wybucha głos ambitny ktoś mówi dość niejasne słowa cuchnące gówno rząd musi upaść na kolana pomysł mam nad tłumem krzyk wrzawa poprowadzę was oddajcie władzę przekażcie lejce ten koń źle biegnie a co to konia obchodzi że się wóz wywraca biegnijmy razem od przepaści dzieli nas krok zróbmy krok naprzód pierwszy krok echo w bramach zaciska mrok zwiadowcy wypatrują parę złotych moje miasto umiera ulica pusta latarnie gasną oszczędzaj światło ulicznico rozkoszna miasto umiera w mękach własnego ego cierpi ciało psychiki nikt nie obróci na tor umieramy pomalutku patrzymy sobie w oczy nie ma radości ani prawdy pomiędzy zdaniami dzieci śpią spokojnie w niewiedzą że życie nie śni się życie to ciemny las smartfony podpięte blady powerbank straszą pandemią odchodzi ktoś znałeś człowieka kochałeś jak brata rzeczywistość zakrzywia pejzaż sztalugi pękają na sękach mamo szaniec woła walka we mnie potrafię jak mało kto siła się upomina o polskiego syna o co walczyć bitwa nie ma sensu nie widać powodu z mocą ściskam broń poci się dłoń wierna bezwzględna czysta nie wybieram się na front życiem go zwą z krzyża Bóg Chrystus patrzy na obłęd zaniedbany koniec cywilizacji bezmyślnie upływa dzień czuję wyobcowanie przytulny sen w objęciach ukochanej zapatrzony w przeszłość dzieckiem być chcę pragnę podziękować za czas który upłyną przemkną ja po nocy dzień jak sen kocham was mamy siebie blisko statki odpływają ze stali w zimnej wodzie uwięziony w jarzmie o mój Boże na wietrze liść lipowy zaplątał się wśród gałęzi ptaki młode karmią by rosły zdrowo samotni wciąż bez szans na lato w przyszłym roku mamo tato was nie ma nie ma ciepła dłoni nie wyczuwam klapsa skarcenia sznur od żelazka odjechał na złom przecież nie wolno dzieci bić wystarczy je usunąć w początkowym stadium