wciąż zapominamy

kim tak naprawdę jestem wychodzę codziennie wczesnym rankiem powracam tak po jednym roku bywam w miejscach zapomnianych oglądam świat oczami urojeń światła rażą życie wyblakłe zapominamy o ludziach obudziłem się bracie idę swoją najprostszą drogą nie skręcam na bokach zło utyka chowa ciemny ogon skomplikowana psychika bombardowana wizjami wiadomościami wyssanymi z palca okłamywani w gonitwie gromadzimy niepotrzebny kapitał budujemy zamki całe z piasku budzimy się z bólem głowy bojąc się o interesy majątki są dobre gdy dziobiesz z umiarem światła rażą życie wyblakłe zapominamy o ludziach obudziłem się bracie idę swoją najprostszą drogą nie skręcam na bokach zło utyka chowa ciemny ogon nadchodzi era serca ktoś psuje wartości zaprzecza rzeka życia rozciąga koryto wspomnień zanurzony w świadomości oświeca mnie droga gdy uciekam przed śmiercią nie potrzebuję słów pogarda na każdym kroku spływa po mnie jak deszcz po rynie wprost do kanału wrogowie już się boją knując kolejny plan jak mnie pominąć światła rażą życie wyblakłe zapominamy o ludziach obudziłem się bracie idę swoją najprostszą drogą nie skręcam na bokach zło utyka chowa ciemny ogon