weź się w garść

gdy wyschnął łzy na policzkach w oczodołach dotknę do dna każda przeliczona chwila wciśnięta głęboko w regały wspomnieniem odbija się od parapetów zmoczonych chusteczek nie wyciskaj mój ból twoim bólem gdy nic na śniadanie ściska od środka emocji zmiłowanie uśmiech twój pomaga zapomnieć głód przeżytych kilka lat już wystarczy nie mogę się skupić gdy twarde życia skały kuję od małego nie widzę zmiany wytrwać do końca cztery pory co roku