wspomnienia o kobiecie

budzik rankiem porusz wiatr przez otwarte okno firankę pora na mnie szkoda że ciebie nie ma nie ma z kim pogadać szybka kawa zapachem wypełnia pusty pokój zaspana twarz do łazienki obmyć nocne grzechy na przystanku przycupnąłem jak ptak na ganku autosan zatrzymał się z łaską mrugnął pierdnął i w dal ruszył dziś nie pójdę do pracy zadzwonię do szefa niech buja garba mnie nic nie wzrusza nikt nie słucha gdy piszę mówiłaś przestań czy przez to się straciłaś sobą być nie celebrytką chorą kasa kasa czasu szkoda mam mniej żyję zdrowo