z szelestem piór

zadaję pytanie działam mimowolnie czy ptaki są wolne nieskrępowane płatem nieba drzewa podnoszą dumnie korony wznosi w podziękowaniu duszpasterz ramiona dokąd wodzi droga w lesie życia wielką niewiadomą miesza mi się całość co się chytrzy w duszy tli się iskra w głowie refleksje każdy ma wewnętrzne pięć minut w kole wszelkie dobro się zamyka jak drzwi przed tajemnicą przed złodziejem czasem przed niegodziwością mam na krańcu języka parę autentycznych zdań coś umyka coś ginie wiesza się na klamce ktoś łyka jaki jest sens wyczerpany nasz wiek dobijamy do brzegu nie ma potwornych fal ptaki są nie opodal usłysz poszum piór