życie bywa życiem

pękającym szwem moje życie raną co się nie zabliźnia sącząca krew ciemnobrunatną boli mnie noc się wydłuża dzień cierniem w przetartym bucie gnilny zapach ropiejącej rany jak słowa ludzi co bluźnią z oczami w kieszeni zamykam świat schizofrenii w jednej dłoni w pięciu palcach serce drży przygryziona warga światło świecy dogasa ostatni papieros ostatnia szansa spalam się nie będąc szczęśliwy umieram by się odrodzić zbudzony z nowy dniem szanuję wyciągam dłonie do ludzi kochajcie się wzajemnie bo ostatni oddech głęboki sen