...cudowna pani...

pod lazurem tańczy na brązowym dywanie pod diamentowym szpalerem przez który słońce uśmiech śle szelestem barwnych liści ostatnią kruchość słów wyciąga od tych monotonnych od tych co łaszą się do stóp a ona w sobie sama piękna sama w malowniczą grotę wchodzi gdzie tęczą płonie światłem malowniczym też słowik już dla niej nie śpiewa tylko wróbelek szuka sikoreczki by lśniącą miłością dla oczu była złocistym rajem dla duszy też i ona jest urocza -diamentowa cudowna jak kwiat herbacianej róży co przypomina smak lata tylko w doczesnym przemijaniu ta pani najpiękniejsza jest pełna piękności - ta pani w bogatej soczystości i w spojrzeniu dojrzała zakochanie wciąż ponagla bo tylko ona jest dla oczu i dla duszy diamentowa dlatego diamentem zwie się ta pani...jesień...