pani jesień pełna złota na głowy nim sypie pod stopy gdzie pan pażdziernik ozłocony wręcza jej herbaciany róży kwiat jak przestrzeń złota ziemia tak wiatr nasiona rozsiewa niczym słowo wielmożności by wiosną zapachem oczarować łąki umajone pola teraz jesień, piękna pani złota ma tyle co skarbów ziemi które kończą się wykopkami ostatnim slodko-kwaśnym jabłuszkiem tyle pachnącego złota nad nami złota pod stopami i złota kapiel dla zabawy miedziane liście czerwone diamentem serca jarzębiny piękna jesień cudownie nakreśla diamentową krainę baśni co prowadzi do przemijania od satynowego życia po nie jednych krępkie wino jak piękna jest jesień tak tylko w słonecznej naturze ma wiosny odmianę lecz barwy inne...