Język

jak wodospad dwa źródła ma dźwięczne i ciche ślinitokową mgłą okryty ogniem dymiący ziaja wyciągnięty powietrze chwyta zagłębiając w jamie ciemności wysycha choć ucztę dla podniebienia ma nasileniem do wnętza spływa radością jest jak i złością dusi się i znów wypływa często jak grzmot ponosi do napędu zawsze gotowy tańczy zanim wróci do pierwotnego stanu źródła w życiu często na uwięzi pośród bieli cichością jest najpiękniejszy...