...las...

szary las bez Słońca smutny las choć Nieba przebłysk ma pod stopami liści rój które do obuwia się kleję niczym zgnilizna w którym Brzoza przewodzi u schyłku przekwitania niczym nagość człowieka i choć ponętnością już nie zachwyca jak wiosna czy lato gdzie zapach i bogactwo zachwyt miało lecz nadzieję pozostawia pośród Sosny i Świerku niczym uzdrowiciel by otulić się i płomienne ciepło poczuć gdyż życie krótka trwa jak w oczach tak dłoniach jak też zobacz ruda baśka uśmiech jeszcze niesie nie skrzydłem a swoją kitą niczym kotek kizia mizia robi na tchnienie i westchnienie że kiedyś i My odejdziemy a las,suchy las się odrodzi...