Na wieki

Wyrzuciłeś mnie z serca swojego nagą pozostawiłeś na pastwę losu zziębnieta leżałam i łzy z oczu spływay zatapiając po trochu aż tchu brakowało nagle poczułam cień-śmierci cień przysiadł się obok i osłonił od wiatru dłoń polożył na skroni-ciepłą i delikatną jeszcze rzekł-nie podawaj się jeszcze Cię nie zabiorę jeszcze na Ciebie czas tylko wez się w garść i będzie dobrze serce uśmiechnęło się ze wstydem miłość malutką dusza otrzymała Ty mnie wyrzuciłeś śmierć życie dała przyodzienie i dalej iść kazała teraz zobacz czy ubiór potrzebny jest do śmierci liczy się skrucha i Miłość własnie ciało do Ziemi idzie dusza do Pana wie On kiedy powołać ma i radość dać... ...w Raju na wieki 2010-01-18