...przedwiośnie...

niebo białobłękitne przestrzeń jak lustro ziemia choć szara wypuszcza przebiśnieg bielutki kwiat niewinności brzask ranka rozśpiewany liryczną etiudą przebudzenia roztańczonych ptaków w zielonej tonacji stokrotka dywan rozkłada zapraszając do tańca wieczór płynie lodowym oceanem w jagodowych oczach czuje smak ranek wita w białobłękitnej szacie sukni ślubnej w powiewie harmonii orzeźwiającego wiatru radosnego jeszcze na pocałunek słońca czeka co rozświetli świat uśmiechem czeka na poranne słońca promienie by lawą radości na ziemi poczuć raj by poczyć oliwkowy Gaj,uroku czar jak w lekkości Ducha Świętego mamy wszystkie tchnienia i westchnienia tak niepojętne myśli stają się pojętne na rozkosz i radość wiecznego życia ...