To nie wizja

u schyłku dnia księżyc niebo rozświetlił w zaczarowanym ogrodzie zapach kwiatu wiatr unosił pomiędzy alejami nie wiadomo z kąd młody pan na ramie roweru wiezie śliczne dziewczę czerń jej włosów zakrywa nagie ciało kobiecości wdzięk pan obejmuje dłonią jedwabiste włosy przekłada przez lewe ramię całując jej usta z wielką namiętnością stanął przy niziutkiej studni rynna do łydki sięgała pan w pół obiją dziewczę-zesadził rower na zieloną trawę odrzucając wpuścił dziewcze do studni po czym sam do niej wszedł tylko woda kropelkami się rozprysła błyszcząca jak srebne gwiazdy (szkoda że ogrodu już nie ma jedynie jakieś tam wspomnienia co w pamięci nie jednemu utkwiły)