...w nieuniknionym przeznaczeniu...

był zakochany jak nikt poza miłością nie widział nic Wszystko by dla niej zrobił lecz ona wolała wojaże bogactwa od zakochanego serca w niej jakież to życie być kochanicą wszystkich majętnych dla pokazu kiedy czas leci i pryska czar dając samotność na wikcie Państwa cóż to za miłość wytarta świadomością łatwego życia nie ułożonego do godnej miłości we dwoje i choć się przyznaje,kochała jego lecz chciała być damą życia bogatego a w nim została tylko łóżka towarzyszką Morał z tej powiastki jest nie byle jaki na nieuniknione przeznaczenie jak wysoko patrzymy tak nisko upadamy zamiast miłości dopomóc szczęściu czas zostawia samotność w się proszeniu Państwa o jałmużnę jak często późno otwieramy oczy najczęściej jest za późno widząc siebie biednym więźniem splątanym w kajdanach samotności a mogło szczęśliwie być tak pięknie...