...w płonącej miłości...

kiedy Słonko za lasy się chowa wielkie jak ognista zaczarowana kula na modrym Niebie Wenus się pojawia jedna jedyna gwiazda co widokiem zachwyca ma najpiękniejszy Zamek w swoim złocie co na Oceanie ukazuje wielkim bogactwem oświetlony niczym morska latarnia,tylko o drabinie zapomniała by ją odwiedzić niczym na drugie życie Marsa a w koło kojąca cisza,żaby tylko rechoczą świerszcze skocznie grają,drzewa choć rozgrzane jak słupy stoją gdzie każde zapach maciejki wchłania i do zabawy na wiatr czeka by pustkę napełnił z nieugiętą wiarą czekają by w Świecie odprężenia jednym tchnieniem dosięgnąć miary wielkości gdzie zmysłowość z czarną otchłanią się kończy i pośród złota giną srebrne zakłamane gwiazdy... ...tak za lasy się Słonko chowa wielkie jak zaczarowana ognista kula a drzewa rozgrzane jak słupy stoją by tchnieniem miary wielkości dosięgnąć Wenus,która to też za dnia jest diamentem niczym Księżyc,Słonko zawsze widzi więc nocą srebrne zakłamane gwiazdy giną giną w nieznaną pustkę co zwie się otchłanią niczym wizerunek człowieka,który to złota chce zapominając by w Wielkim Wozie Małym w którym musi punkt kierunku obrać lub w pięć kości zagrać i na szczęście wyrzucić okienek sześć by nie mieć w lichości miedziaków,jakimi się rzuca symbolizując bogactwo ubóstwa...