czas zatoczył koło

jestem tu po raz pierwszy od czterdziestu lat to miejsce pamięta dzień mojego chrztu przywołuje niepokój małego dziecka zagubionego w chłodzie i wyniosłości zabytkowej świątyni* czuję ten zapach gdy przekraczam próg kościoła przypominam rzeźbienia starych ławek wstrzymuję oddech bo przez moment znowu jestem trzyletnią dziewczynką którą w radosnym pędzie powstrzymuje nagły respekt w obliczu tajemnicy ale już za chwilę patrzę na kościół oczami dojrzałej kobiety w stallach na ołtarzu siedzą wierni nastrój wzniosłości lęku ustępuje miejsca radosnej słonecznej bieli właśnie skończyła się pierwszokomunijna msza ale atmosfera podniecenia dziecięcej czystości nadziei unosi się tu nadal za chwilę usłyszę MESSE BASSE Gabriela Faure pożegnalny koncert mojego dorastającego syna kojące dziecięce głosy są niczym chóry anielskie rozbrzmiewa BENEDICTUS A ja widzę szczęście w oczach mężczyzny stojącego obok mnie nasze splecione dłonie mówią o nadziei duch miłości** zatoczył koło *Kościół p.w. św. Antoniego, Wrocław- Karłowice ** z inspiracji wierszem kasztana ,, w- niebo- wstąpienie"