Opowieść o poezji żywej jak rzeka

,,Nic dwa razy się nie zdarza I nie zdarzy. Z tej przyczyny Zrodziliśmy się bez wprawy I pomrzemy bez rutyny.” ( W. Szymborska- ,, Nic dwa razy”) jak to się stało że dostałaś imię od największej polskiej rzeki? może roztargniony ksiądz zjadł literkę wpisując Cię do księgi chrztów? i miałaś być zwykłą Wiesią? ale nie byłaś czyżby nomen-omen? pisałaś o miłości do kraju najczulej jak się pisze o pierwszej i zarazem dojrzałej miłości do mężczyzny- do dziecka ,, nie będę powalonym drzewem(..) bez tej miłości można żyć ale nie można owocować"* odmawiałaś litanię do jaskółki** modlitwę najświętszą by kochankowie nie zapomnieli o sobie próbowałaś otworzyć kamień*** na ciepło ludzkiego oddechu rozmawiałaś z kotem w pustym mieszkaniu jakby zapowiadając swoje odejście wrażliwa na urodę świata ciągle nim zadziwiona czułaś że ,,nie ma pytań pilniejszych od pytań naiwnych" smutek przynosiła Ci ludzka obłuda w pisaniu życiorysu nikt Ci nie dorówna świadoma stwórczej mocy słowa kreowałaś bezpieczny świat dla ,, napisanej sarny" pełen ,, wstrzymanych kul" chciałaś żeby ,,ani źdźbło się nie ugięło pod kropką kopytka"**** Twoja poezja jest silna jak dom na skale nie bałaś się ,, niefotogenicznych" obrazów wiedziałaś że po każdej wojnie trzeba zakasać rękawy do sprzątania***** ale i delikatna jak jaskółka w locie miękka jak kroki kota żywa jak woda życia *** W poemacie wykorzystano następujące utwory W. Szymborskiej: * Gawęda o miłości ziemi ojczystej ** Upamiętnienie *** Rozmowa z kamieniem Kot w pustym mieszkaniu Pisanie życiorysu **** Radość pisania ***** Koniec i początek