umarł król- niech żyje król!

przyjacielowi więzisz ją w słowach zamykasz jak motyla w dłoni zasuszasz miłość niczym kwiat by patrzeć podziwiać i wzdychać i marzyć a ona ma być wilgotna jak ziemia zroszona deszczem krwią z krwi pulsować stać na straży spokojnego snu być chłodną nocą po upalnym dniu umrze w niewoli rozsypie się gdy dotkniesz nie zawrócisz biegu rzeki czasem znajdujemy gdy nie szukamy