Bij, zabij!

W okopach nie ma bohaterów Wśród smrodu, rzygowin i błota Nie ma chwały i glorii Splendoru redut Ordona Nie ma na tryumfach Wdów, sierot i płaczących matek Nikt nie chyli nad nimi czoła I nie wykuwa imion w marmurach Naprzód, żołnierzu! Bij, zabij skurwiela! Kolbą, bagnetem, chwyć ręką za krtań! Niech zdycha, niech ginie, gulgocze i świszczy W rytm werbli, w rytm armat! Bóg, Honor, Ojczyzna! Dlaczego, a po co - nie pytaj, biedaku Tobie nie myśleć, lecz ginąć. Zostaw marzenia, idź w błoto, w okopy A ciepło dziewczyny zamień na szczury Kochanką twą nową jest wycior do lufy A miłostki zamień na musztrę Na gwizdek - powstań, padnij i giń Ładną z ciebie kreskę zrobią w raportach A gdy tłuste świnie zasiądą do stołu I będą handlować nie swoją ofiarą Świat da poklask "wizjonerom pokoju" W karty historii wpisze się daty Dorzuci się jeszcze co, gdzie i jak Numer dywizji, jednostki czy plutonu Straty, taktyki i "ostrzeżenie dla przyszłych pokoleń" Ale ci, co mogliby ostrzec leżą już w ziemi W pudełku sosnowym i pięknym mundurze Świecące dystynkcje, orzełek czy inne logo W takim śmierdzącym od brudu byłoby głupio Bo kto by wtedy dał się w to wciągnąć? A za świeży i odprasowany to każdy da się zabić.