Dwór-Umeblowanie.

Meble w dworach, jak modzie przystało,

Księstwa Warszawskiego stylom hołdowało,

I Ludwika Filipa, w historycznych stylach,

Neogotyku, jeszcze nie w fornirach,

Bejcami za to, politurą kryte,

W wzorzysty perkal nierzadko obszyte.

Gusty francuzkie, szczególnie też gdańskie,

Funkcja szaf cieszy ,na potrzeby pańskie.

Te z Kolbuszowej spełniały też rolę.

Krajowe, tańsze, ze stylowym wzorem.





Salon- fortepian, i bielutkie ściany,

Perkalem meble kryte, myślinu firany,

Specjalny klimat, to meble pamiątki,

Łączone z nowym, nie tworzą wyjątki.

Smak niezwykłości i tożsamość dworską.

Ściąganiem gardzi, łączy duszą polską,

Przeciw luksusom, cudzoziemskiej modzie,

Nie szedł na tyłach, ale z smakiem, w przodzie.





Elektyzmem zwane, te mebli mieszanie,

Miewał większości na dworach uznanie,

Tu przywiązanie miewano do sprzętów,

Bliskich pamiątki, w pięknie ornamentów.

Godzono łączyć stare meble, z nowym,

Bo się mijały w stylu warsztatowym.

Krzesło w baroku, stół neorokokowy,

Z kanapą inną nie psował alkowy,

Gdzieniegdzie meble, choćby barokowe,

W służbie pamięci, a dzisiaj te nowe,

Rzucone modą, ruszają z fasonem,

Choć nie sprzedane, a już są skończone,

Mebli w salonie, przedmioty przeróżne,

Te czczące pamięć, niepotrzebne, próżne,

W natłoku siały szczyptę zagracenia,

Ale duch domu, nie miał powtórzenia.





Przepych, bogactwo zostało przyćmione,

Z lat sześćdziesiątych, powstanie stłumione,

W Kraju żałobie, w duchu polskim,domu,

Meble pokryto czernią - dla klęski i sromu.

Dwór opasała wpół, żałobna szarfa,

Czarny fortepian, nad nim czarna harfa.





Gabinet pana, kancelarią zwany,

Według pomysłu, różnie urządzany,

Wysoki stolik z pochylonym blatem,

Na dzisiaj biurka stał się starszym bratem.

W szuflady, skrytki zmyślnie opatrzony,

Bo do tajemnic pana był stworzony.

Biurko powstało z blatem rozłożystym,

Wraz balustradką ,o wzorze kulistym.

Na nim przybory, liczne do pisania,

Kałamarz, piasecznik - nóż do obcinania,

Łódki, naczynie lub wysoki wąski,

Pióra trzymano wyrywane z gąski,

Też wycieraczka.

Szafy z rejestru, książki, w drzewie jesionowym,

Lecz nie gardzono wyrabiać w olszowym.

Fotel i krzesła dla interesantów,

Obok kominka, pięć niezbędnych fantów.





W modzie, meblami były łóżka saskie,

Z kiepskim wyglądem, lecz z tym wynalazkiem,

Skończono względnie więńcząc "pawilonem",

Strojony frendzlami i sznurów ogonem,

Firany ciężkie z jedwabnym lampasem,

Strojeniem żyły, raniły patosem.





Łoża - gondole albo w kształcie łódki,

Jednych i drugich los był jednak krótki,

Łoża zdobione, nie monumentalne,

Weszły na dwory, mniej modą nachalne.

Nocne stoliczki i klęcznik zdobiony,

Był dla pacierzy państwu przeznaczony.

Na nim strojone w oprawę bogatą,

Książki z modlitwą, przyciągały szatą.





W rogu parawan - skryta toaleta.

W bardzo zamożnych, gdzie była kobieta,

Stały element, szafa z sukienkami,

A drzwi tej szafy błyszczały lustrami.





Ważnym wystrojem bywały lichtarze,

W pobożnych domach, miniatur ołtarze.

Czeskim zdobieniem, "pająk" wisiał szklany,

Jako żyrandol bywał zawieszany.

Komoda również, na niej bibeloty,

Bliskich portrety, szkatułki - sekrety.

Jest ubieralnia, to pokój z szafami,

Tuż przy sypialni, pełen z ubraniami.





Zegar ozdobny stał- wisiał na ścianie,

Ten przemijanie głosił swym tykaniem,

Tu przypominał " Że czas twój ucieka

wieczność na pewno na każdego czeka."

Z orłem w koronie, mosiężny, z drewna postumencie,

Inny Mazurka gra na instrumencie.

W czarnym drewnie, machoniu, bywał i brązowy,

W filarach białych lub alabastrowy.





Bywały dwory często bez wyjątku,

Sprzęt tam relikwią był czczony w majątku,

Historia wieków, pokoleń dziesiątek,

Stawiał w szeregu wśród niebiańskich świątek.

Moda - gadaniem dostępu nie miała,

Historią w sprzętach skromnie uśmiechała,

W wiecznej pamięci, dostatnia lecz skromna,

Rozumna, godna, ze sercem ogromna.

Tu z otoczeniem nie toczyła sfary,

W pięknej miłości, pełnej czci i wiary.





Józef Bieniecki