wyrzekam się wschodów

noc się kończy, my wciąż tacy sami żywi dla siebie, a martwi dla świata co noc ta sama księżyca poświata blaskiem okrywa kruche wątłe ciała zachowam tylko kilka snów z przeszłości i może nawet dwa ostatnie tchnienia potem już cała oddam się miłości w czeluści czarnej objęciom twych rąk