Utwory

potargane, połamane, rozdarte bo dla kogo starać się mam? może to przez ten katar może dlatego już cię nie czuję

moja galaktyko! milion lat świetlnych oddalona ode mnie więc też milion słów i milion pocałunków tak bardzo nie mogę patrzeć gdy ona porusza twe serce sto razy mocniej niż ja o Nicości, bądź pozdrowiona!...

gorzkie słowa wciąż i wciąż gotowa byłam się oddać oczom jak tafla błękitnej wody zapomniałam przecież to tylko fale złudzeń bijące o brzeg

noc się kończy, my wciąż tacy sami żywi dla siebie, a martwi dla świata co noc ta sama księżyca poświata blaskiem okrywa kruche wątłe ciała zachowam tylko kilka snów z przeszłości i może nawet dwa ostatnie tchnienia potem...

gdyby nie zabrakło mi czasu na wspomnienia, sentymenty i retrospekcje może znów udalibyśmy się w tamto miejsce gdzie kijami staczaliśmy ciężkie walki lub strzelaliśmy sobie w głowy z pistoletów na wodę teraz dziewczyny p...

a co czują dachy budynków kiedy kolejny raz martwym wzrokiem wypala w nich dziury cień człowieka, co kiedyś szukał najcichszego szeptu wiatru chyba opuścił siebie marzyć już nie potrafi dotykiem gładzi, ale wciąż nie czuj...

podobno słowa z mych ust niczym noże tnące a jednak wracasz do mnie po raz kolejny odnowić stare rany masz swoje miejsce. pod przyciasną klatką żeber, znów przygniecioną ciężarem pocałunków schowam cię mój drogi, two...

pierwszy drugi trzeci definitywnie wypieracie się całego zła przestrzegacie tego co nakazane doprawdy odpuście sobie tę hipokryzję jak zwykle macie rację, ja nie robię nic tylko wydeptuję sobie miejsce w piekle.