Robaki

Gdy patrzę na was,ludzie silni. Chcę wam powiedzieć! -Byliście inni. Kiedyś posłuszni..WIELCY RODACY!~ w ciągłym kieracie swej żmudnej pracy Żyliście cicho , w norkach schowani O swoje zdanie nie ptani. Nikt was nie zmuszał do myślenia. Choć wy mieliście plany,marzenia Chcieliście dać ogień miłości, I wiarę w siłę,,SOLIDARNOŚCI'' Jak Prometeusz ,ofiarni dla mas Daliście ogień-,lecz zgasił go czas. Lecz was ,coś zmieniło Może to czas?bo lat wam przybyło. Nnnnnnnnnie.....! to nie lata ,to mocny trunek Który tak zmienił wasz wizerunek To żądza zemsty,która was gna To żądza władzy,co za nic nas ma. W oczach jest chciwość Honoru zwątpienie -I gdzie podziało się wasze marzenie? Kiedyś mróweczki,oddani rodacy Teraz koń polny ,nie zdolny do pracy Życie spędzacie jak ćmy po nocy W dzień jak chrabąszcze beż swojej mocy Jak jedwabniki,dusze tkaliście. Teraz ,korniki stan drzew zniszczyliście ROBACTWO-...! szerzy się w naszym kraju A przecież miało być nam jak w Raju.............?????