bunt jako mityczny i abstrakcyjny wyczyn

między drzewami rozstawiłeś nasz szereg przechadzasz się pomiędzy rozsianym strachem i wiarą w ocalenie zamykasz nam oczy i dobrze wiesz kiedy gaśnie słońce -opada kurtyna w świście gilotyny szmer zawiedzionych serc pogłos bicia w pierś tętent gorących łez -przez mgłę idziemy ku zapomnieniu i nie potrafimy wyczuć czy celujesz w tył głowy czy między oczy wiemy tylko że w końcu wystrzelisz