marzenia oświecone

nie mamy już nic a krew w korytach niepoznanych rzek wzburza się coraz rzadziej i nie wie że mieć już nie chcemy a kiedy dowie się prawd nam oczywistych przestanie tak ślepo biec przed siebie stanie w szoku i z myślą bezsensu sprawi że to czego nie chcemy przestanie istnieć w końcu poczuje chłód ścian niewidzialnych jak ciasno trzymały w objęciach świat stojąc nie żyjąc zapadnie się w sobie a my w końcu wolni z poczuciem lekkości niechybnie wstąpimy w wyśniony czas