Czas nie wie

Czas płynie rzeką, zakolem Swoistą rzeźbą, obrazem Przenika zmarszczonym czołem Wymyślną parafrazę Widuje łąki i pola W płomiennych bramach zachodu Tam zawsze jest ciekawie Tak bardzo bez powodu Tnie deszczem słowa nieznane Gdy dusza stoi w zenicie Tętnice pootwierane Ludziom stłoczonym na szczycie Wędrowne dzikie gołębie Przestworza czeszą nikt nie wie Jaką nowinę obwieszczą Na którym przysiądą drzewie