Dryfuję niczym liść

tak lekko dryfuję niczym liść strącony upadam odpływam i tonę i tego nie czuję nurtem prowadzony w nieznaną od zawszę mi stronę połykam powietrza opary niemocy tchnień życia powiewy gorące ta bryza odwieczna bez wzorca pomocy przygasza modlitwy się tlące to nic że przemija wszechświat i mgławice też pędzą by przeżyć rozstanie a człowiek rozbija kamienne tablice i milknąc zadaje pytanie to nic że konwoje do celu się pchają nie licząc na chwałę i salwy artyści nie swoje poezje czytając przybrali wojenne barwy przegrali wygrali odeszli przybyli sens następstw by rzec optymalny ci co oszaleli też mogą się mylić nie dla nich wszak oddział szpitalny