negatyw

a zegar jakby spał lecz pewną myśl podsuwa by cofnąć się gdzieś tam gdzie człowiek jeszcze czuwa nad grobem wielu ich lecz jakiś obcy chce zajmować się wiecznością tak jak powszednim dniem jak dzieckiem co nie umie uskarżać się na bogów za zmarnowany dzień nieprzestąpionych progów wyniosłe oczy stwórców przemierzają wyżyny nie widać stamtąd snów o które tak walczymy a zegar jakby zgadł że jeszcze brak nam wizji o kształcie i prostocie zwykłej mieszkalnej izby nie mówiąc nic o ścianach luster co w nieskończoność obrócą każdy gest każdą nową znajomość nikogo nie obchodzi przewlekły brak perspektyw dla mas które próbują ocalić swój negatyw