rachunek śmierci

znam twoją opowieść starą snują ją w wieczornej świecy naznaczeni cieniem karą opuszczeni i niewielcy doskonała i nieczuła znana z tego że jest zawsze śmierć zawiła i ponura w snach rozdziawia swoją paszczę i nie weźmie tych co pragną jej chłodnego towarzystwa lecz się skłoni ku odległym i co z dala chcą pozostać tam bezkształtna wespół z bólem kłopotami samotnością wręczyć zdoła prawdę własną jakże ciętą jakże ostrą spodziewana z zaskoczenia niema jękiem spoza świata będzie walczyć i zwycięży i odeprze każdy atak choć nagrodą jest nielicznym mostem poza wszelką prawdę po dziś dzień stanowi wyczyn by okazać jej pogardę czy wystawię jej rachunek za złamane obietnice nie wiem i tego nie zgadnę póki jeszcze trwa me życie