rozpadlina

nic się nie wydarzy gdy usilnie proszę gdy stwierdzam że muszę że tego nie zniosę cisza ciemność kamień beznadziejny żart marna to pociecha - gorzki posmak skarg szamoczę się w więzach ponurych tajemnic płynących ze świata nieszczerych obietnic gra – zwyczajne słowo nabiera znaczenia a reguł co chwila więcej do zliczenia bądź mi drogowskazem lecz na tym nie koniec będę się sprzeciwiał na glinianym tronie poznam labirynty i uciec spróbuję odkryję niebiosa i boskość odczuję kuglarz i bluźnierca prorok i naukowiec wiejski kaznodzieja artysta wędrowiec a może Chrystusem będę okrzyknięty wrażliwie nieczuły i święty przeklęty światła wszystkie światła na dno rozpadliny tam jeszcze się ruszam ale jakby inny mały porzucony bredzi o spokoju po kolana w śmieciach pytaniach i gnoju